Kaderin Elleri Arasında: Hayatın İzleri ve Kararların Hükümsüzlüğü

Hayatın karanlık odalarında, gözlerimdeki dalgınlıkla geziniyorum, ruhumdaki yorgunlukla yürüyorum. Omuzlarımda hissettiğim ağırlık, beni kendi kendime bağlayan bir zincir gibi. Hayat, bana herhangi bir seçenek sunmadı, sadece beni bir kenara itti ve sessizliğe terk etti. Yalnızlık, tercihim olsaydı belki de kırgın olmazdım. Savaşma gücüm olsaydı, onu kullanmasaydım belki de kızgın olmazdım. Şansım olsaydı, onu boşa harcasaydım, belki de acınmazdım. Ama şimdi, gözlerimdeki dalgınlık, ruhumdaki yorgunluk ve yürüyüşüme yansıyan ağırlıkla baş başayım.

Her şeyi anlatarak, kavrayarak, düşünerek değiştirebileceğin duygular arasında yalnızlık yoktur. Bu uzun bir süredir içimde taşıdığım bir hal ve ondan hoşnutum, değiştirmek için çaba göstermek istemiyorum. Ancak bu his, zihnimin dramatik bir aldanışının ürünü olduğunu fark ettim. Aslında yalnızlığı sevebilirdim, yalnız olmamanın neler getireceğini bilseydim. Eğer unutulmaz bir aşkım olsaydı, kötü deneyimlerim ve kırık kalbim olsaydı, belki de yalnızlığın aslında en iyi seçenek olduğunu düşünürdüm. Böyle bir kararı verebilme lüksüm olsaydı. O zaman, yalnızlık beni nasıl ferah hissettirirdi, daha özgür, daha huzurlu, yavaşça iyileşen bir yaranın verdiği hissi bilir ve yaşardım. Ama aynı zamanda yalnız olmamayı da bilirdim. Birinin sözleriyle yükselip aynı kişinin olumsuz etkileriyle yok olmak, onunla iyileşmek ve onun tarafından incinmek. Bu, bir başkasının ruh halinizi kontrol etmesi gibi bir şeydi, bilgisiz birisi için korkutucu bir kavram.

Kendi içimizde kaybolmuşken, dışarıdan bir elin uzanması, zor ve kafa karıştırıcı bir durum olabilir. Başka birinden yardım istemek, özellikle de bu isteği, kendini küçük düşürmek olarak gördüğümüz bir bakış açısıyla değerlendiriyorsak, kafa karışıklığı kaçınılmazdır. Kendi içine kapanmış, yardım talep etmekte zorlanan biri olarak, benim için dış yardım almak, sanki gelecekte bir borç altına girme riski taşır gibi hissettirir. Bu his, yardımı aldığım ilk andan itibaren omuzlarıma ağır bir yük gibi çökmeye başlar. Hatta bir yabancının bile gösterdiği ekstra nezaket, beklenmedik bir eziklik hissiyle dolmama neden olabilir. Bu nedenle, şüphe duymadan birinden yardım istemek ve bunun bir borç olmadığını bilmek, insan hayatını büyük ölçüde kolaylaştırabilir.

Bu mesele, insanı kendi varlığının sınırlarının ötesine taşıyan bir sırra sahiptir. Bir kişi, yapamadığı bir şeyi başkasının onun için yaptığını gördüğünde, şaşkınlık ve hayranlık duyar. Bu kişi, herhangi bir maddi karşılık veya kişisel çıkar beklemeden, içgüdüsel olarak derdini dinler ve çözüm arar. Peki, ama niçin? Bu, sadece sevgi mi, yoksa derinlemesine gizlenmiş bir çıkar ilişkisi mi? Çünkü bu tür eylemlerin, basit duygusal nedenlerle gerçekleştirilmesi, mantıkla örtüşmemektedir. Bu durumda, ya mantık devre dışı bırakılmıştır ya da bahsedilen duygu, basit bir duygu değildir. Bu, düşündürücü bir sırdır.

Doğduğum andan itibaren, hayatımın izleri zaten çizilmiş gibiydi, sanki kaderin elleri tarafından önceden belirlenmişti. Herhangi bir kararım, bu belirlenmiş yolu etkileyemedi, hatta bir milimetre bile olsa kaydıramadı. Hiçbir zaman bir yol ayrımına gelmedim, aptalca bir hamle yapma gereği duymadım. Kimse, kötü bir tercih yüzünden bana hesap sormadı; hatta bu tercihlerin varlığını bile fark etmedi. Verdiğim kararlar, ne benim ne de başkasının hayatını, bir rüzgarın esintisi kadar bile değiştirmedi. Hayatın bu izleri, insanın özgür iradesinin sınırlarını ve kararlarının hükümsüzlüğünü acı bir şekilde yansıtır.

İnsanın en derin yaraları, kayıp giden şanslar değil, hiç var olmamış olan ihtimallerdir. Bu ihtimaller, insanın yüreğinde keder dolu bir sessizlik bırakır, hatta kendine bile kızma hakkı vermez. Geceleri, ruhunun derinliklerinde bir fısıltı gibi yankılanır, "keşke" demeye bile cesaret edemezsin. Bu, insanın varoluşunun trajik bir yansımasıdır; umutların, hayallerin ve ihtimallerin kayboluşu, insanoğlunun en acımasız düşmanıdır.

Hayat, küçük bir hatanın sonucunda önemli bir fırsatı kaybetmenin acısını taşımakla sınırlı değildir; asıl zorluk, bu fırsatın bir daha geri gelmeyeceği korkusudur. Ancak insan, bu kaçırılan fırsatların ardında başka bir umut filizlenir diye yaşar. Çünkü hayatın akışı, bir kez yaşananların tekrar edilemeyeceği gerçeğini yadsımayı reddeder. Gelecek fırsatlar için daha hazırlıklı olma umudu, insanın içindeki küçük bir ışıktır, onu karanlık gecelerde yönlendiren.

İnsanın karanlık bir labirentte kaybolup çaresizce sıkışması, ruhunu her geçen an daha da ağırlaştıran bir yük gibi hissettirir. Ancak içinde bir kıvılcım bile olsa, umut adını verdiğimiz o gizemli ışık, insanın en karanlık zamanlarında bile yolunu bulmasını sağlar. Çünkü umut, zorlukların ortasında bile bir çıkış yolunun olduğuna dair içimizde yeşeren güçlü bir inançtır.