Hiç kimseye Yazılmış ve Hiç kimseye Ulaşmamış Bir Mektup

Dünyaya dair nice hayal kırıklığım var; kalbimde derin izler bırakan başarısızlıklarım, dizlerimi titreten zayıflıklarım... Acısı hâlâ taze hatalarım ve onlardan da beter, hiç cesaret edemeyip yapamadıklarım. Gençliğim geldi ve geçti; ardından hiçbir armağan bırakmadan, sanki bir misafir bile olmadan. "Gençlikte yaşanır," denilen neyi yaşadım ki? Şimdi geriye dönüp bakıyorum: aldığım kararlar, yaptığım yanlışlar ve en çok da çaresizlikle vazgeçtiklerim...

Bu dünya bana ne sundu? Kimin unutulmaz aşkı oldum? Kimin kardeşi gibi bağlandığı dostu? Kimin en çok güvendiği yoldaşı? Kim için bir şey ifade ettim? Cevap her seferinde tek kelime: Hiçkimse.
Ne bir dost olabildim, ne bir düşman... Şimdi, ömrümün geç kalınmış bir durağında, boş bir kalple, avuçlarımda hiçbir şey olmadan sürükleniyorum. Çünkü buna "yaşamak" demeye dilim varmıyor.

Gençliğim geçti, ama bir kere bile gerçek bir sevgiyle karşılaşmadım. Hiçbir göz, gözlerime umutla bakmadı. Hiçbir dil, beni incitmemek için kelimelerini özenle seçmedi. Hiç kimse, uğrumda küçücük bir çaba bile göstermedi. Üstelik nasıl davranırsam davranayım, hep eleştirildim, hep görmezden gelindim. Ve şimdi, güvenmekten korkan, bir başına bir insan oldum.

Gençlik cesaretle dolu değil midir? İnsan hiç mi delicesine bir şey yapmaz? Ama ben yapmadım. Hakkımı savunacak gücü bile bulamadım. Bana hep "şu huylarını değiştir" dediler, ama bir eşya değilim ki kendimi söküp yeniden yapayım. Değişemedim. Şimdi sadece devasa bir hayal kırıklığı olarak yaşıyorum. Artık hayal kurmayı bile bıraktım. Önümde hiçbir ışık yok. Tutunabileceğim ihtimaller öylesine zayıf ki... Ben olmanın bedeli neden bu kadar ağır? Sevgiyle beslenemeyen bir ruh nasıl ayakta kalabilir?

Güçlü görünmeye çalışmaktan, duygularımı gizlemekten, istediğim şeyleri umrumda değilmiş gibi yapmaktan öylesine yoruldum ki... İnsan, ancak mutlu bir şekilde geçip gitmişse geçmişine dönmek ister. Yoksa zihninde, gerçekleşmemiş dileklerin ve duaların ağırlığıyla yaşar. Ben ise, kendimle baş edemiyorum. Zayıflığımla, güvensizliğimle, akılsızlığımla savaşmaya çalıştım ama yenildim. Hepsi bitti... içimdeki son direnç de tükendi.